بد نبود...خوب بود حدودا.بهتر بگم به اون بدی که فکر می کردم نبود.

ماشین نبردم٬با مترو تشریف بردم٬حالا چراش هم بماند...

یه دو ساعت فیزیک مکانیک داشتم٬استادش فجیه خوب درس می ده و من فیزیک ام فجیه بهتر از بقیه ی کلاس بود.

یه دو ساعت و نیم زبان عمومی بود٬استادش یه دختر حدودا ۲۶ ساله٬به نظر من که خیلی با سواد نبود!فجیه زبان ام بهتر از دیگران بود.یه مردکی هم بود که از ادعای زبان داشت می مرد٬نمی دونم کی بود٬چون نخواستم بر گردم٬بی دلیل و بدون هیچ برخوردی می خواست ضایع ام کنه.چراش رو هم نمی دونستم٬برای همین بی توجه ای مفرط بهش نشون دادم!

کلا بد نبود٬آروم رفتم٬آروم هم بودم٬آروم اومدم٬بین کلاس هام ۱ ساعت وقت اضافه داشتم٬بهترین کسی که می تونست بهم زنگ بزنه٬زنگ زد!دبیر فیزیک ام!!!!! حالم و پرسید و از اعتراض ام پرسید و بهم گفت برو پیش دکتر تهرانی برای اعتراض انتخاب اول ات! اولین بار بود که دوست نداشتم بحث ام با یه غریبه تموم بشه!هی کارنامه ام و می خوند و نچ نج می کرد و اون حرف و بد و بیراهی که من دوست داشتم و می گفت!......

امروز یه دختر رو پیدا کردم که ماجرای قبولیش عین خودم بود!

  بی خیال نمی خوام بهش فکر کنم....

امروز حراست حال کرد٬به عینک بالای سر یه دختره گیر بده٬تو دلم گفتم:با عینک بالای سر این کجای اسلام به خطر می یفته؟!!

امروز یه اتفاق جالب افتاد٬یه دفعه دیدم یکی گفت:عاطفه؟!

برگشتم٬یه ۲۰ ثانیه ای نگاهش کردم و تازه فهمیدم یکی از دوستای دوم راهنمایی ایم و دیدیم٬باورم نمی شود شناختتم٬خندید:بی معرفت دو ساعت فکر می کنی بعد من و یادت می یاد؟!

خندیدم:شرمنده!

مثل همیشه لات و کوچه بازاری بود:بیخیال خودت و عشقه!

خندیدم و از اونجایی که وسط راه پلاها بودم٬سریع خداحافظی کردم.

اما من و یاد خیلی چیزا انداخت.بی فکری های بعضی یا٬دیکتاتور بازی های بعضی یا و تعصبات بیجای بعضی ها!

امروز بد نبود...

امروز تو مسیر خیلی فکر کردم٬به حرف دیشب!

نه کفری شدم٬نه عصبانی٬نه غیرتی٬نه ناراحت!هیچکدوم . فقط پیش خودم محکم گفتم :یه حرف بچه گونه.

وقتی بلند شدم٬با یه آه گفتم:ایشاالله خوشبخت بشی.

....

بالاخره با تاخیر دکتر برای گوش ام وقت داد٬وقت عمل و که ۳۱ تیر بود٬ما مجبور شدم کنسل کنیم.فردا می رم پیشش و احتمالا ۳شنبه یا ۴ شنبه عمل.

خیلی ترسیدم٬اما خوب به روی خودم نمی یارم.

نمی تونم حرفی و ازش مخفی کنم.نمی شه اتفاقی و بهش نگم٬ولی این بار نمی گم.

چون اصولا بهم ثابت شده٬موقعیت هایی که خیلی انتظار دارم از نظر روحی همراه باشه و نیست٬بعد اش خودم ناراحت می شم از نبودنش٬از بی توجه ای هاش که خواسته و ناخواسته شاید باشه٬به هر حال حرفی نمی زنم٬که به دلم جواب بدم:نمی دونست٬اگه می دونست حتما بود.حتما به فکر بود.

امروز گذشت...

در مورد بعضی از رفتارات٬به خصوص حرف بچه گونه ی دیشب یاد همون جمله می یفتم:

جا مانده است چیزی جایی که هیچ گاه دیگر هیچ چیز جایش را پر نخواهد کرد.

اون چیز هم همون احساسی که لو رفت و تو بدجوری بهش بد می کنی!هرچند من می خندم و بیخود سرخوش ام.